Eventjes had ik genoeg. De meedogenloze hitte deed me de das om en het besef van de ‘ongevuldheid’ van mijn avonden werd een feit. Het verlangen naar frisse, uitbundige en feestelijke avonden werd groter. Naar draaglijke luie dagen op Leuvense terrassen en in Kessel-Lo’se tuinen en parken. Naar koele witte wijntjes in de avondzon en andere westerse geneugten.
Maar toen was er… Old Delhi. Niet mijn eerste bezoek aan deze plek, dat niet. Maar plots konden de nauwe, vuile en razend drukke straatjes van Old Delhi me meer dan ooit bekoren. De wel oneindig lijkende wirwar van aaneengeregen steegjes bracht me weer met beide voeten op de grond. Indische grond. Delhi-grond. Wat zat ik reeds te doen met mijn hoofd in Belgische sferen als Old Delhi er voor me was. En me weer helemaal met dat authentieke, geurende, kleurende, magische, fabelachtige en hartveroverende India in contact bracht. De autostrades, de reuzengrote billboards en de talloze nieuwe constructies van Delhi zouden je haast doen vergeten dat er naast deze blijk van groei en bloei nog een Delhi bestaat waar de tijd is blijven stilstaan. Waar Indiërs komen voor hun kruiden, hun zilverwerk, hun huwelijksdecoraties en zo meer… En waar je gewoon kan verdwalen doorheen zelfgefantaseerde verhalen en geschiedenissen, tussen verschillende religies en culturen, langs kraampjes en karren en kralen en kruiden.
En de liefde was terug. Haast ontroerend groot. Alsof ik mijn hart voelde opzwellen, pure energie en liefde voelde pompen. Als dolverliefd meisje dwaalde ik Old Delhi door, met een gelukzalige glimlach op het gezicht en een warm gevoel dat tot in mijn kleinste teen voelbaar was.
Neen, ik wil hier helemaal nog niet weg…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten