Stikken, wegen, wikken en terugblikken

Heet, heter, Delhi. De warmste aprilmaand sinds een halve eeuw hebben we hier al achter de rug. En beter wordt het er niet op, zo blijkt elke dag maar weer…

Het dubbele gevoel jegens huiswaarts keren wordt er zo niet minder op… Huiswaarts keren impliceert een einde aan bovenmatig behaarde benen, een verwaarloosd stijlgevoel, permanent zwarte voetzolen, ongegeneerd neuspeuteren en nu ook aan de obligate zweetsnor…

Maar huiswaarts keren impliceert ook een einde aan de dagelijkse mooie verrassingen die Delhi brengt. Aan de peuter die me bijna dagelijks toewuift wanneer ik naar mijn werk wandel en aan het zien opgroeien van mijn geliefde Hondje. Aan de uitdaging van koken zonder oven en met een minimum aan ingrediënten en aan het lezen van de schaarse Humo’s van de eerste tot de laatste letter. Aan drie paar schoenen kopen op een week –ze kosten toch maar twee euro- en aan dagdagelijks onderhandelen voor de beste prijs. Aan schitterende tempels bezoeken, rondreizen, mezelf ontplooien, fantaseren, glimlachen wanneer ik door de straat wandel omdat ik plots weer besef dat ik in India ben. Aan hartelijk vriendelijke mensen, maar ook aan talloze lustige blikken elke dag. Aan spotgoedkope, sappige en ijskoude watermeloenen en aan overheerlijke pista kulfi’s. Aan avondlijk kinds vertier aan India Gate en aan weekenduitstapjes naar steden omdat ze ‘maar’ zes uur van hier verwijderd zijn. Aan perfecte cappuccino’s bij Mocha en aan hete chais langs de kant van de weg. Aan de goedbedoelde bemoeienissen van ons Seema en aan de "finish?" van de man van de ‘Genral Store’. Aan de warme "Namasté" van de mysterieuze oude vrouw in sari op de sporen. Aan wakker worden met het gezang van de groentenman. Aan eten halen onder de brug als je geen zin hebt om te koken. Aan halve Sex And The City’s kijken na een uur downloaden (dat heeft zo wel zijn charmes, vind ik). Aan Marie Lites en aan een tros bananen voor tien roepies. Aan de nèt iets te harde oudroze, fluwelen zetels waarin ik elke avond tracht weg te zakken. Aan doelloos rondrijden in de riksja terwijl je Nederlandstalige Liederen kweelt en hiermee je riksjachauffeur zijn dag maakt.

Toch moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat de permanent hoge temperaturen wat aan mijn energiepeil zijn beginnen knagen, en ik mijn gedachten langzaamaan durft te richten op lange, frisse nachten onder een dikke dons, op terrasjes onder een waterzonnetje, gezellige barbecues in het gezelschap van sloten wijn en op onderonsjes met mijn geweldige vriendinnen. Op foute feestjes met soms net iets te veel pintjes en op het dragen van kleedjes, hakken en andere vertoningen van vrouwelijkheid (ik zou haast vergeten wat dat is, na maandenlang te hebben rondgelopen in boxershorts, pyjama-style broeken, oversized T-shirts en andere zedige garderobestukken). Op lange fietstochtjes richting ‘we zien wel’, picknicks in het park en op de perfecte combinatie koffie-krant-café.

Ach, ik laat het dubbele gevoel nog even voor wat het is en tracht –ondanks de hitte- nog het maximum, het mooiste, het meest verrijkende en magische uit de laatste kleine twee weken te halen… Nadenken kan erna gebeuren, meer dan tijd genoeg…

’t Is toch hallucinant hoe India steeds maar weer het beste in me naar boven laat komen, ik vraag me af hoe ze ’t doet. Maar ‘k ben zot van haar, zo zot. Ik wou dat ik haar eens goed kon vastpakken, zoenen en zeggen hoe graag ik haar zie…

Tot snel, liefjes.

अन्नेलिएस