Lodi en zo

Een update…

Zondag nog een mooie weekenddag gehad met als hoogtepunt een deugddoende picknick in… Lodi Gardens. Oh Lodi, my love. Marie was er al vol lof over en ik kan het bevestigen: alles wat je over Lodi Gardens hoort is wààr. Het lijkt wel of deze plek –die op zich niet zoveel meer is dan een groen park met enkele prachtige graftombes en een vijver- iets moois naar boven laat komen in de Indiërs. Alsof ze hier, meer dan waar ook, echt zichzelf kunnen zijn. Een opa speelt cricket met zijn kleinzoon. Een koppel zoent stiekem, doch hartstochtelijk in een donker hoekje van een graftombe. Enkele kindjes spelen prinsesjes die veroverd moeten worden door hun prins, temidden van prachtige historische restanten. Gezinnen zitten in kringetjes op het lentegroene gras, spelen bingo en genieten zichtbaar van het samenzijn. Twee oude dametjes kletsen er op los en verwelkomen een oud mannetje dat naast hen op de bank komt zitten. Mensen laten zich gaan, zijn precies gelukkiger in de tuinen van Lodi…
De hemel nabij, gevold door een bezoek aan Safdarjung Thomb. Wat een pracht. Een gekke goeroe ontmoet, die het geweldig vond om met ons op de foto te staan, zijn hand op ons hoofd te leggen en ons héél dicht tegen ‘m aan te drukken. Natte, vieze zoenen voor Marie en Jasmien.
Geslapen in de riksja terug. In de dolle-Delhi-verkeersdrukte. Ik moet wel ontzettend moe geweest zijn…

Onze eerste werkweek. Enkele partner-NGO’s van Joining Hands bezocht: een weeshuis, een opvangcentrum voor mentaal gehandicapten (een groot taboe in India) en een centrum voor non-formele educatie van kinderen uit de slums van Delhi. Stuk voor stuk prachtige, hoopgevende en hartverwarmende organisaties die geleid worden door inspirerende en toegewijde mensen. Tussendoor ook bezig aan een hele resem projecten, zoals het verbeteren van de Joining Hands-website, het creëren van een folder voor Joining Hands, het contact leggen met diverse onderwijsinstellingen in België, het uitwerken van het ‘voluntourism’-concept, etc… Werk genoeg, maar ik geniet ervan. Ja ja, ik heb m’n roepie hier gevonden…

En verder zitten we elke avond vast… in onze kleine bezemkast. We beginnen volledig naast elkaar te praten, al wordt dat gecompenseerd door het feit dat we gewoon niet meer naar elkaar luisteren. En om alles lachen. Nog een dikke week en we krijgen er een extra kamer bij… Lucht! Licht! Ruimte! We kijken er alle drie naar uit, al vind ik dit zuurstofarme leven van negen kubieke meter per persoon ook wel zijn charmes hebben….

Lieve groetjes.

annelies

Al bovenstaande woorden lijken zinloos, onbenullig en betekenisloos, vergeleken met het tragische voorval van zondagnacht. Cedric, een ex-klasgenoot, een boeiende, getalenteerde, oprechte en goedlachse kerel, kwam om in een verkeersongeluk. Ik wil graag mijn steun betuigen aan iedereen die dit leest, die Cedric gekend heeft. Zaterdag zal ik de grote fysieke afstand tussen ons trachten te vergeten en in gedachten bij jullie zijn. Ik wens jullie alle kracht toe om dit verdriet een plaats te kunnen geven. Hou moed.
Rust in vrede, Cedric.