31 januari
India beleven als toerist… Het was een hele poos geleden. In m’n eentje ronddwalen, soms zelfs verdwalen… In mijn eigen tempo verkennen en tijd nemen voor een welverdiende chai zo nu en dan… Al m’n zintuigen optimaal gebruiken om zoveel mogelijk indrukken op te doen... Aanstaren en aangestaard worden… Zelden heb ik zo van iets kunnen genieten als van toerist zijn in India.
Vorig weekend kreeg ik weer de kans. Met z’n drieën trokken we naar Jaipur, the Pink City, temidden van het droge, maar prachtige Rajasthan. Onze eerste avond werden we al meteen verwend met een prachtige, haast bloedrode zonsondergang, zoals ik er zelden ooit één zag. Ah, la nature…
De volgende dag werd ik weer toerist pur sang. Terwijl mijn twee vriendinnen hun toeristische lusten lieten botvieren op het Amber Fort (later bleek echter dat de Indische toeristen hun voyeuristische lusten lieten botvieren op hen), bezocht ik het Jaigarth Fort. Naast het feit dat dit een bijzonder mooie historische verdedigingsvesting is en het uitzicht vanaf het fort werkelijk prachtig is, genoot ik vooral van het alleen zijn. Eventjes had het leven van drie op drie met drie me mijn individualiteit doen vergeten. Echt heel eventjes maar. En waarschijnlijk ook niet zo heel veel, mezelf kennende. Maar de deugd die het alleen-zijn me verschafte, was bijzonder groot. Ik besefte dat ik zulke dingen vaker moet doen…
Toen ik vorig jaar in augustus het Amber Fort bezocht, stond ik ervan versteld hoe verrukt de Indiërs waren met mijn blanke aanwezigheid. Allen wilden ze een “photo, Miss”. Ik was benieuwd of ik ook dit jaar weer talloze foto’s mocht sieren, en dat bleek behoorlijk mee te vallen. Een stuk of tien keer glimlachen, daar draait de would be-ster in mezelf haar hand niet voor om… Al moet ik zeggen dat Jasmien en Marie nog meer de kans kregen om hun ego de pan uit te laten rijzen, met al de aandacht die zij kregen in het Amber Fort! Deze meisjes bleken zo buitenaards schoon te zijn dat er zelfs een bewaker nodig was om de menigte tot bedaren te brengen.
De volgende dag nog genoten van de schoonheid, de drukte en de openhartigheid van Jaipur. En geshopt. Ah ja…
Tegen de namiddag kwam er een einde aan het toerist-zijn, toen we de bus opstapten richting thuisfront, Delhi. Waar ik dacht aan een oncomfortabele, maar toch rustige rit huiswaarts, kwamen mijn gedachten in conflict met die van de buschauffeur. Half verweesd werd ik wakker geschud door het schokken van de bus. Geen idee wat er aan de hand was –ik kon absoluut niet thuisbrengen wat er aan het gebeuren was-, maar de rumoerigheid op de bus vertelde me dat er iets niet pluis was. Het gestommel in bus stopte en we zetten rustig onze koers verder… Nu ja, rustig… Mijn adrenalinepeil ging razendsnel de hoogte in toen ik zag wat er werkelijk aan de hand was. Omwille van Republic Day was er een onontwijkbare file ontstaan richting Delhi… Maar niet voor deze bus. Onze chauffeur vond het welletjes geweest met al die file en had besloten ons leven op het spel te zetten om toch niet al te laat de hoofdstad te bereiken. Hoe attent. Aangezien het doel de middelen heiligt, had hij er niets beter op gevonden dan de middenberm over te sukkelen en gedurende een dikke kilometer de rijbaan in de tegengestelde richting te nemen. We konden onze ogen niet geloven, dit overtrof alles! Ook de Indiërs zaten op het puntje van hun stoel, al weet ik niet zeker of dat te maken het met het hallucinante tafereel dat we hier konden aanschouwen, dan wel met het gekir van drie blanke grietjes…
Na dit deugddoende, gedachtenverzettende weekend een korte werkweek gehad van dinsdag tot en met donderdag. Niet veel spannends te melden, behalve dan dat we plots genoeg kregen van onze licht- en luchtarme bezemkast en op zoek gingen naar iets anders. Dure huurprijzen, smerige en ongezellige ruimten, gebruikte condooms op de toiletpot en meer van dat. En toch… Met trots en blijdschap kan ik jullie melden dat ik momenteel aan het schrijven ben vanuit de zetel in de salon van ons nieuwe appartement. Je hoort het goed: een zetel! Een salon! Een appartement! Onze eerste nacht doorgebracht in onze nieuwe stek, en oh…Wat is het héérlijk om op te staan en het gevoel van ruimte te ervaren! Licht te zien door het raam! Te kunnen ademen! Ik herleef…
Vrijdag had ik een vrije dag. Luxueus genoten van cappuccino, sandwiches en een verrukkelijke brownie. Vervolgens een bezoek gebracht aan Jantar Mantar. Veel kon ik niet opmaken uit de eigenaardige rode constructies die ik in dit park te zien kreeg, maar mijn Trotter wist me te vertellen dat al deze paviljoenen ontworpen zijn door de maharadja van Jaipur en het belang van de astronomische wetenschap in het 18de-eeuwse India duidelijk maken. Echt duidelijk werd het me niet, maar goed. Met behulp van deze wetenschap worden blijkbaar nog steeds talloze gebeurtenissen uit het religieuze of het private leven bepaald. Goed, dat gezegd zijnde, ik heb vooral genoten van de relatieve rust in het park, een ‘escape from the city’. Die enkele Indiërs die net iets te vaak en te opvallend in mijn buurt kwamen, konden me eventjes zelfs helemaal gestolen worden… Een boek gelezen, met de zon op mijn gezicht en mijn gedachten in Kessel-Lo... (Rust in vrede, Hugo, en bedankt voor alles.)
Vandaag hebben we wat rondgestruind in Old Delhi, zo druk, maar oh zo heerlijk… Het echte, authentieke Delhi, ik ben er gek op. Verse groenten gekocht en een smakelijke maaltijd klaargemaakt in onze eigen keuken… Wat een luxe, wat een overheerlijke luxe…
Morgen verkennen we de buurt, met de hulp van de dochter van onze landlord… Wat een ontzettend vriendelijke (en misschien wel lichtjes overbezorgde) familie waarbij we terechtgekomen zijn! We wonen op de tweede verdieping in een prachtig huisje met een palmboom voor de deur, met op het gelijkvloers deze lieve Sikh-familie. Plaats genoeg hier, iedereen welkom!
Kaartjes (en jullie natuurlijk) vanaf nu welkom op P/3-A, Jangpura Ext., New Delhi-14, India. Ik reken er op!
Ook op jullie massale blog- en fotoreacties, trouwens. (Voorlopig valt dat namelijk wat tegen…)
Pas ook een nieuw Indisch nummer. Berichtjes blijven welkom op mijn Belgische nummer, maar voor telefoontjes kunnen jullie terecht op +91 9958618123.
Hoe lopen de zaken daar in België? Examens gedaan en vieren tot de vroege uurtjes, offertes maken, balen over je thesis (maar dromen over je trouw), reisvoorbereidingen, verhuisstress (want je vertrekt naar de andere kant van de wereldbol, zotte!), gebouwen ontwerpen, televisie maken, lesgeven, een stageplaats zoeken, werken in de apotheek,… Vertel op!
Zoenen van jullie
annie
*...And so content with ons new appartement.
India beleven als toerist… Het was een hele poos geleden. In m’n eentje ronddwalen, soms zelfs verdwalen… In mijn eigen tempo verkennen en tijd nemen voor een welverdiende chai zo nu en dan… Al m’n zintuigen optimaal gebruiken om zoveel mogelijk indrukken op te doen... Aanstaren en aangestaard worden… Zelden heb ik zo van iets kunnen genieten als van toerist zijn in India.
Vorig weekend kreeg ik weer de kans. Met z’n drieën trokken we naar Jaipur, the Pink City, temidden van het droge, maar prachtige Rajasthan. Onze eerste avond werden we al meteen verwend met een prachtige, haast bloedrode zonsondergang, zoals ik er zelden ooit één zag. Ah, la nature…
De volgende dag werd ik weer toerist pur sang. Terwijl mijn twee vriendinnen hun toeristische lusten lieten botvieren op het Amber Fort (later bleek echter dat de Indische toeristen hun voyeuristische lusten lieten botvieren op hen), bezocht ik het Jaigarth Fort. Naast het feit dat dit een bijzonder mooie historische verdedigingsvesting is en het uitzicht vanaf het fort werkelijk prachtig is, genoot ik vooral van het alleen zijn. Eventjes had het leven van drie op drie met drie me mijn individualiteit doen vergeten. Echt heel eventjes maar. En waarschijnlijk ook niet zo heel veel, mezelf kennende. Maar de deugd die het alleen-zijn me verschafte, was bijzonder groot. Ik besefte dat ik zulke dingen vaker moet doen…
Toen ik vorig jaar in augustus het Amber Fort bezocht, stond ik ervan versteld hoe verrukt de Indiërs waren met mijn blanke aanwezigheid. Allen wilden ze een “photo, Miss”. Ik was benieuwd of ik ook dit jaar weer talloze foto’s mocht sieren, en dat bleek behoorlijk mee te vallen. Een stuk of tien keer glimlachen, daar draait de would be-ster in mezelf haar hand niet voor om… Al moet ik zeggen dat Jasmien en Marie nog meer de kans kregen om hun ego de pan uit te laten rijzen, met al de aandacht die zij kregen in het Amber Fort! Deze meisjes bleken zo buitenaards schoon te zijn dat er zelfs een bewaker nodig was om de menigte tot bedaren te brengen.
De volgende dag nog genoten van de schoonheid, de drukte en de openhartigheid van Jaipur. En geshopt. Ah ja…
Tegen de namiddag kwam er een einde aan het toerist-zijn, toen we de bus opstapten richting thuisfront, Delhi. Waar ik dacht aan een oncomfortabele, maar toch rustige rit huiswaarts, kwamen mijn gedachten in conflict met die van de buschauffeur. Half verweesd werd ik wakker geschud door het schokken van de bus. Geen idee wat er aan de hand was –ik kon absoluut niet thuisbrengen wat er aan het gebeuren was-, maar de rumoerigheid op de bus vertelde me dat er iets niet pluis was. Het gestommel in bus stopte en we zetten rustig onze koers verder… Nu ja, rustig… Mijn adrenalinepeil ging razendsnel de hoogte in toen ik zag wat er werkelijk aan de hand was. Omwille van Republic Day was er een onontwijkbare file ontstaan richting Delhi… Maar niet voor deze bus. Onze chauffeur vond het welletjes geweest met al die file en had besloten ons leven op het spel te zetten om toch niet al te laat de hoofdstad te bereiken. Hoe attent. Aangezien het doel de middelen heiligt, had hij er niets beter op gevonden dan de middenberm over te sukkelen en gedurende een dikke kilometer de rijbaan in de tegengestelde richting te nemen. We konden onze ogen niet geloven, dit overtrof alles! Ook de Indiërs zaten op het puntje van hun stoel, al weet ik niet zeker of dat te maken het met het hallucinante tafereel dat we hier konden aanschouwen, dan wel met het gekir van drie blanke grietjes…
Na dit deugddoende, gedachtenverzettende weekend een korte werkweek gehad van dinsdag tot en met donderdag. Niet veel spannends te melden, behalve dan dat we plots genoeg kregen van onze licht- en luchtarme bezemkast en op zoek gingen naar iets anders. Dure huurprijzen, smerige en ongezellige ruimten, gebruikte condooms op de toiletpot en meer van dat. En toch… Met trots en blijdschap kan ik jullie melden dat ik momenteel aan het schrijven ben vanuit de zetel in de salon van ons nieuwe appartement. Je hoort het goed: een zetel! Een salon! Een appartement! Onze eerste nacht doorgebracht in onze nieuwe stek, en oh…Wat is het héérlijk om op te staan en het gevoel van ruimte te ervaren! Licht te zien door het raam! Te kunnen ademen! Ik herleef…
Vrijdag had ik een vrije dag. Luxueus genoten van cappuccino, sandwiches en een verrukkelijke brownie. Vervolgens een bezoek gebracht aan Jantar Mantar. Veel kon ik niet opmaken uit de eigenaardige rode constructies die ik in dit park te zien kreeg, maar mijn Trotter wist me te vertellen dat al deze paviljoenen ontworpen zijn door de maharadja van Jaipur en het belang van de astronomische wetenschap in het 18de-eeuwse India duidelijk maken. Echt duidelijk werd het me niet, maar goed. Met behulp van deze wetenschap worden blijkbaar nog steeds talloze gebeurtenissen uit het religieuze of het private leven bepaald. Goed, dat gezegd zijnde, ik heb vooral genoten van de relatieve rust in het park, een ‘escape from the city’. Die enkele Indiërs die net iets te vaak en te opvallend in mijn buurt kwamen, konden me eventjes zelfs helemaal gestolen worden… Een boek gelezen, met de zon op mijn gezicht en mijn gedachten in Kessel-Lo... (Rust in vrede, Hugo, en bedankt voor alles.)
Vandaag hebben we wat rondgestruind in Old Delhi, zo druk, maar oh zo heerlijk… Het echte, authentieke Delhi, ik ben er gek op. Verse groenten gekocht en een smakelijke maaltijd klaargemaakt in onze eigen keuken… Wat een luxe, wat een overheerlijke luxe…
Morgen verkennen we de buurt, met de hulp van de dochter van onze landlord… Wat een ontzettend vriendelijke (en misschien wel lichtjes overbezorgde) familie waarbij we terechtgekomen zijn! We wonen op de tweede verdieping in een prachtig huisje met een palmboom voor de deur, met op het gelijkvloers deze lieve Sikh-familie. Plaats genoeg hier, iedereen welkom!
Kaartjes (en jullie natuurlijk) vanaf nu welkom op P/3-A, Jangpura Ext., New Delhi-14, India. Ik reken er op!
Ook op jullie massale blog- en fotoreacties, trouwens. (Voorlopig valt dat namelijk wat tegen…)
Pas ook een nieuw Indisch nummer. Berichtjes blijven welkom op mijn Belgische nummer, maar voor telefoontjes kunnen jullie terecht op +91 9958618123.
Hoe lopen de zaken daar in België? Examens gedaan en vieren tot de vroege uurtjes, offertes maken, balen over je thesis (maar dromen over je trouw), reisvoorbereidingen, verhuisstress (want je vertrekt naar de andere kant van de wereldbol, zotte!), gebouwen ontwerpen, televisie maken, lesgeven, een stageplaats zoeken, werken in de apotheek,… Vertel op!
Zoenen van jullie
annie
*...And so content with ons new appartement.
3 opmerkingen:
Annelies,
Zeer blij met zoveel nieuws van je, zoveel prachtige foto's en eindelijk een normale woonst. Geniet maar verder van je project en je omgeving.
Veel liefs.
Ma
Hey Annelies,
wanneer je er zo expliciet naar vraagt dan beschouw ik het als mijn ultieme plicht om eventjes iets te laten weten. :) Het is echt genieten om je verhalen te lezen. Niet alleen vanwege de schrijfstijl, maar ook omdat ik erdoor wordt meegesleept in een wereld die op dit eigenste moment, weliswaar ergens anders op deze aardkloot, blijkt te bestaan. Een wereld met mooie ondergaande zonnen en kastelen waarin jij de gefotografeerde prinses bent, met bezemkasten waarin meisjes (nu niet meer) wonen, etc.
Ikzelf heb een redelijk klote week achter de rug. Computer gecrashed, zin om te stoppen met doctoreren, etc; Maar alles wat fout zat, zit nu alweer goed. Leve mijn onstabiele geest! Nieuwe computer, alle data gered, vanavond optreden in de Bebop met onze nieuwe drummer. hmmmmmm
in mij gedachten is het hier vandaag even warm als daar. Ook al licht er verse sneeuw en staat iedereen in de smoggy fille.
geniet van alles en tot een volgend bericht.
x
Stef
je hebt gelijk, annelies.
maar mijn aanmaning heeft duidelijk gewerkt. je bent zwaar aan het bloggen geslagen waardoor mijn jaloezie alleen maar toeneemt. zonder al die extra informatie zou ik gewoon denken, annelies zit in india, daar is het warm en mooi, de trut. maar nu dat ik weet dat jullie daar in een geweldige appartement wonen, constant aangeklampt worden door indiase hotties, in zommerrokjes, jurkjes én met een zonnebril op het hoofd rondlopen, tjaaaa, nu verlies ik het helemaal.
ik zit in de rechtenbib, te werken aan mijn thesissss (sorry, bij het horen van het woord alleen al werd ik even misselijk) terwijl de zon probeert door de wolken te breken, maar al meteen de strijd verliest.
oké, annelies, jij wint, delhi vs. leuven 34364-0.
ben je nu blij?
geniet nog ervan, hé!
xxx
Een reactie posten