Bundi, ma belle...

“Halverwege tussen Jaipur en Udaipur ligt het kleine stadje Bundi, dat net zoals het buurstadje Kota nog niet op de lijst van de touroperators staat. Er komen enkel een paar trotters die wat tijd overhebben… Het stadje heeft haar authenticiteit bewaard… tot groot jolijt van reizigers die India in hun hart dragen en op zoek zijn naar echtheid.”

Als trotter met teveel tijd en met India in het hart, trok ik dit weekend naar Bundi, een stadje met slechts 88.000 inwoners in het zuidelijke gedeelte van de reeds eerder op deze blog bejubelde woestijnstaat Rajasthan. De Trotter beloofde veel en, hoewel ik mijn best gedaan had om niet teveel op voorhand op te zoeken, de bijbehorende verwachtingen waren bijgevolg wel aanwezig. Ik fantaseerde al over een oord van rust, waar ik volop zou kunnen genieten van het alleen-zijn, het slenteren, het nietsdoen, evenals van de historische bouwwerken, de gezellige authentieke straatjes en de warmte van de inwoners. Bewust had ik er niet bij stilgestaan, maar dit was toch het minste wat Bundi me moest kunnen bieden om de verwachtingen met enig eergevoel te kunnen inlossen.

Na een ongeveer acht uur durende trip kwam ik aan in Guesthouse Shivam, Bundi, waar ik werd ontvangen als een long-lost family friend. Na me geïnstalleerd te hebben in mijn gezellige kamer, die behoorlijk gerieflijk was voor de luttele tweehonderd roepies die ik voor moest neertellen, trok ik het stadje in. Nippend van een shahi lassi met ‘curd, saffron, cardmom, honey, cashewnut, paistachio and a taste of Bundi’ liet ik de eerste indrukken van de stad op me afkomen. Na enkele uren zitten en dwalen en kijken en praten en fotograferen en opnemen en ruiken en bewonderen en natuurlijk ook uitkijken voor de occasionele koeienvlaai, besloot ik dat de Trotter gelijk had. Bundi ademt rust. Bundi ademt authenticiteit en ontvankelijkheid. Alles wat ik nodig had op dat moment. Echt alles. Na een nacht van twaalf uren slapen, trok ik de volgende dag naar het Garh Palace, de ster van Bundi, haar grote trots. Dit zeventiende-eeuwse paleis dankt haar schoonheid en populariteit niet enkel aan haar tot de verbeelding sprekende bouwstijl –die trouwens een prachtig staaltje Rajput architectuur is-, maar voornamelijk ook aan haar talloze buitengewone muurschilderingen, stuk voor stuk een streling voor het begerige oog. Mijn bezoek aan het paleis werd gevolgd door een wandeling naar het Taragarh Fort. De verwaarloosde toestand van het fort –tientallen apen hebben er hun intrek genomen en zijn er heden ten dage heer en meester- en de broeierige hitte konden me niet beletten de schoonheid van de pittoreske stad op te merken die zich onder me uitstrekte. Als een glinsterende zee van duizenden blauwe huizen schitterde Bundi onder de blakende Indische zon. Hemels.
Die avond verorberde ik –in gezellig internationaal gezelschap- een heerlijke thali met zachte boterchapati’s, met liefde gemaakt door een stevige Indische madame, met liefde gesmaakt door een meisje uit België…

Mijn laatste dag in deze stad –ik zou haast ‘dorpje’ zeggen, maar met de wetenschap dat Bundi haast evenveel inwoners heeft als groot-Leuven doe ik dat beter niet-, bestond uit tempelbezoeken (het was immers Shiva Ratri, de feestdag van de god Shiva), wat bling-bling shoppen en een wandeling naar het meer ofte de Jait Sagar Tank. Met een malai kofta en in het gezelschap van de Duitse Peter –hij deed me erg denken aan onze vaderlandse trots David Davidsen- en de Britse Caroline nam ik afscheid van Bundi. Stad der glorie, der glimlach en der gastvrijheid. Mijn new found love...

Met veel liefs,

annelies