Een writers block. Dacht ik. Tot ik begon met schrijven, haha.

Het is één uur vierenveertig in de nacht en ik kan de slaap niet vatten. En zij mij ook niet. Het is één uur vierenveertig in de nacht en ik denk na. De tweeëntwintig graden die mijn denkbeeldige thermometer aangeeft, doen me vrezen voor wat komen zal. Half maart nog maar… Het is één uur vijfenveertig in P-block, Jangpura Extension, New Delhi, India, Azië, Aarde. En hier zit ik dan. In een met zacht fluweel beklede oudroze fauteuil die net iets te hard is om in weg te zakken. En ik denk over wat ik schrijven zal.
Buiten hoor ik het getik van een stok. Op deze manier tracht de nachtwaker me een gevoel van veiligheid te verschaffen. “Maak je maar geen zorgen, Annelies, ik houd de wacht.” Uiterst attent van hem, maar wat hij niet weet is dat het getik van zijn stok op het asfalt mij deze nacht uit mijn slaap houdt.

Ik denk aan wat me heeft beziggehouden de laatste dagen en weken… Een bloemlezing.

Als je je cashewnoten roostert en daar gewoon wat honing bijzwiert in de pan, smaken ze héérlijk. Aan te raden bij in sojasaus, chilli, zout, look, gember, olie, citroen en koriander gemarineerde paneer. Beslist eens proberen.

Wanneer een misdadiger, door zijn slechte daden te stellen, het gevoel heeft dat hij het goede doet en hiervoor reeds gestraft wordt in dit leven, is zijn karma dan clean of moet hij hiervoor nog boeten in zijn volgende leven?

Het basisonderwijs in India is gratis. Hoera! Ondanks dit heuglijke nieuws zullen tienduizenden kinderen in dit land nooit verder geraken dan hun eigen naam te leren lezen en schrijven. Zullen ze enkel leren tellen om hun dagelijkse bijeengebedelde of –gestolen bedrag te weten te komen. Zullen ze nooit weet krijgen van de wereld buiten hun wijk, hun stad, of in het beste geval zelfs nog hun hele land. Feit is dat –om toegelaten te worden tot dit basisonderwijs- de kinderen van de grootste democratie ter wereld in hun zesde levensjaar een test moeten afleggen die onder andere blijk geeft van een basiskennis van het alfabet. Hoe gaat dat in zijn werk voor kinderen van ongeschoolde ouders, is de vraag die ik me dan stel… En als de kinderen er bovendien niet netjes uitzien, kunnen ze het al helemaal vergeten. Stel je nu eens voor: een gezin in een sloppenwijk in Old Delhi. De ouders hebben nooit de kans gehad naar school te gaan. Het spreekt voor zich dat deze mensen hun kinderen slechts weinig kunnen bijbrengen op taal- of wiskundig vlak. Hun enige inkomen is wat hun kinderen dagelijks bij elkaar weten te scharrelen. Het zou haast dom zijn om tijd te steken in het onderrichten van je kind voor zijn of haar zesde levensjaar. Net dan is het nog schattig, kan het toeristen en andere slachtoffers vertederen met een zielig pruillipje en een ongewassen kopje en brengt bedelen ongetwijfeld het meeste op. De straat op, dus, brood op de plank! Ik hoef niet verder over deze problematiek uit te wijden om aan te geven dat dit een straatje zonder einde is, dat leven van de straat. Ondanks het feit dat ik besef dat het allemaal niet zo eenvoudig is als ik het voorstel, acht ik het haast onmogelijk dat dit grote democratische wonder het belang van zijn toekomstige generatie nog niet voldoende heeft ingezien… En ik dagdroom naïef verder over zaken die me raken, maar waar ik veel te weinig over afweet…

Dus de Taj Mahal doet me toch wat? Wie had gedacht dat je de schoonheid van een wereldwonder meer kon appreciëren bij een tweede bezoek? Lag het aan de draaglijke temperatuur ditmaal (in augustus vorig jaar zou het wel eens een graad of veertig geweest kunnen zijn)? Lag het aan de heldere lichtinval? Of was ik de vorige keer gewoon afgeleid door mijn gezelschap? Wellicht zal ik nooit weten wat het antwoord is. En nog waarschijnlijker is er gewoon geen. Maar feit is wel dat de Taj Mahal dus écht wél indrukwekkend is, in tegenstelling tot wat deze dame vorig jaar op lichtjes pretentieuze wijze durfde te beweren…

Nooit gedacht dat ik me ooit nog zo kinds zou voelen als op Holi. Voorbijgangers verrassen door waterballonnen op –maar nog vaker naast- hen te gooien en dan snel giechelend wegduiken. Plezier scheppen uit het natspuiten van kinderen uit de straat met mijn waterpistooltje, tot ik besef dat zij in het bezit zijn van waterbazòòka’s! Zijweggetjes nemen om aan het watergevaar te ontsnappen, steeds op mijn hoede blijven, maar toch nog bekogeld worden. Mijn buurtbewoners bekladden met de felste kleuren en het zelf dubbel en dik terugkrijgen. Èmmers gekleurd water over me heen krijgen. Anderen smerig maken. En zelf nog smeriger zijn! Ravotten, lachen, rennen, gooien, spelen… En gujiya’s eten. Het was lang geleden dat ik nog zo ongedwongen en oprecht, zelfs met een kinderlijke vrolijkheid, van iets genoten had… Een groot klein meisje zijn, voor eventjes… Zulke dagen moeten er meer zijn.

Eens terug in België moet ik die CD met religieuze Sikh-muziek nog eens bovenhalen. Ook al is dat voorlopig nog toekomstmuziek. Slenteren rond de AmritSar (‘meer van heilig water’) met zicht op een irreëel sprookjesachtige gouden tempel, op het zachte ritme van deze zinnenstrelende, haast transcenderende en voor mij zelfs bijna ontroerende muziek… Even bracht het mijn hoofd tot rust… Tot ik de tempel verliet en weer in het drukke stadsleven terechtkwam. Geen illusies, vrienden, het is nog steeds India waarover ik het heb.

Dus… Delhi, Mumbai, Goa, Hampi, Mysore, Wayanad Wildlife Sanctuary en dan een klein weekje Kerala… Nog minder dan twee weken en het is al vakantie…

En voorts werk ik hier ook in een NGO. Voor moesten jullie het vergeten zijn…

Het is drie uur zevenentwintig in de nacht en de slaap krijgt me stilaan in haar macht...

Slaap zacht.

annie